मनातील चांदणे .......

चाहुल लागली नव्या प्रेमाची  सुरूवात झाली एका अध्यायाची  कल्पने पलीकडच्या नात्याची  डोळ्यातील लाजऱ्या स्वप्नांची  भावपुर्ण लाभली साथ तुझी  मी न राहिले स्वतः माझी  ओठांवर उमटू लागला  शब्द तुझ्याच नावाचा  आस लागली तुझ्या  हातात हात असण्याचा 

नाही म्हणता म्हणता आठवले दिवस जुने .. गोष्टी बालपणाची  आणि जाणीव झाली खोडकरपणाची .... उभारले दृश्य ती गल्लोगल्ली फिरकी मारलेली .... कधी काळी उमजली नाती या बोबड्या शब्दांनी .... अजुनही  ती रस्ते वाटती आपुलकीची ..... नदीच वाहत पाणी जणू वाटे लखलखती हिऱ्याची चादरच .... आता सुद्धा शाळेची घंटा आणि ब्लैक बोर्ड आपले अस्तित्व गाजवत होती .....

मुसळधार पावसामुळे चांदण्या हळूच ढगांआड़ गेल्यात क्षणिक वाटू लागले की या काळोख्यात त्या पावसाच्या थेंबांच्या रुपात जमिनीवर पडू लागले विजेच्या लख्ख असा प्रकाश जणू त्या थेंबांची शोभा वाढवू लागली नि ढग आपला  गदगडाट आवाज करून जणू वाटे आपल्या हातांनी  टाळ्या वाजवून त्यांचे स्वागत करू पाहतेय सोबतच माती स्वःताचा सुगंध अख्ख्या  निसर्गाचा कायापलट करते

पाहिले जेव्हा तिला  क्षणिक प्रेमात पडावेसे वाटले  नियतीच्या खेळाला हरवून पाहावेसे वाटले  रोज तिची वाट मनाला भिडून जाऊ लागली  गोड तिचे हसु जणु  उमलत्या गुलाबाच्या कळ्या  काहीच काळात नशिबाने थट्टा केली  आयुष्यात काही सगळेच मिळत नाही  ती कशी मिळेल  माझ पहिले वहिले प्रेम  क्षणात दुसर्यांचे जाहले  माझी ओंजळ मी तिच्या साठी उघडली  पण खरच  जो खर प्रेम करतो त्याचीच ओंजळ नेहमी रिकामी राहते

सुख म्हणजे काय असते  हळूच बाबांच्या मिठीत जाऊन दिलेला तो गोड पापा असतो ॥   सुख म्हणजे काय असते डोक्यावरून आईने मायेनी फिरवलेल्या हाताची ऊब असते ॥ सुख म्हणजे काय असते एकाच वस्तुसाठी ताईशी झालेले भांडण असत ॥ सुख म्हणजे काय असते दादु जवळ एखाद्या वस्तुसाठी केलेला हट्ट असतो ॥ सुख म्हणजे काय असते रुसलेल्या मित्र-मैत्रिणी समोर उठक बैठक करुन त्यांच्या चेहर्यावरील हसु असत ॥

" पावसाच्या सरी पडून गेल्या मातीला असा गोड़ सुगंध सुटला एक एक थेंब मनाला भिडू लागला डोळ्यांना गारवा स्पर्श करुन  गेला हळूच गालांवर केसांचा लपंडाव सुरु झाला नकळत मनातून शब्द फुटले तीच शब्द लिहावेसे वाटले  "

कोणीतरी जीवनात असा भेटून जातो आपल्या चेहर्यावर चमक देऊन जातो ओठांवर हसु तर गालांवर लाली देऊन जातो डोळ्यात एक स्वप्न तर जगण्याला नविन मार्ग शोधून देतो भविष्याच्या रेषा उमटून भुतकाळ विसरून वर्तमान जगायला शिकवतो आनंदाचा पाऊस नि प्रेमाची सावली देऊन जातो हळूच अबोल हे मन पाण्याच्या प्रवाहाप्रमाणे खदखदु लागत।