मनातील चांदणे .......

तो एक गार वारा जो हळूच गालांवर आलेल्या  केसाला स्पर्श करु  जातो तो एक गार वारा  जो तुला बाघता  क्षणी  मनामधे सागरी लाटा  उथळुन जातो  तो एक गार वारा   जो नभला साथ देणारे  पाखरू आपल्या प्रेमाची  कबूली देणुन जातो   तो एक गार वारा भर पावसात नाचून दमलेला मोर आपला आनंद अश्रुद्वारे व्यक्त करुण जातो 

मैत्री असावी समुद्राप्रमाणे निखळ मायेने भरलेले मैत्री असावी आपल्या डोळांप्रमाणे दुःखात असो वा सुखात अश्रु मात्र अमृतासारखे निघणारे मैत्री असावी नदी प्रमाणे माहिती असते प्रवास करून शेवटी समुद्राला भिडणारी  मैत्री असावी गुलाब -काट्याप्रमाणे गुलाब तोड़ताना काट्याची जाणीव करून देणारी मैत्री हवी झाड्याच्या पालवी प्रमाणे स्वत: झडून दुसऱ्याना ताट मानेने उभी करणारी  

सहवास संपतो , दुरावा निर्माण होता मनाच्या गाभार्यामधे आठवणी साठवुन जातात आली कधी आठवण तर मनाची बंद झालेले दरवाजे हळूच उंघते आठवणीचे पुस्तक उघडल्यावर जवळच्या माणसाचे चेहेरे दिसायला लागते अस्पष्ट चेहरे कधी स्पष्ट होते हे क्षणार्थात विसरायला होते नात्यांचा गोडवा नि जवळच्यांचा रुसवा असे दोन भाग दिसून येते गर्दीत उभे राहु सुद्धा एकांत वाटतो। ...................

नाती  टिकवण्याचे कौशल्ये होते  नाती बनवण्याचे गुण होते माझ्या मनाची जाणीव होती त्याला माझ्या ह्रदयाची काळजी होती त्याला मी तुझ्यावर प्रेम करतो असे कधी न म्हणता सतत माझ्या वर प्रेम करत होता माझ्या मनात मी त्याची प्रतिमा केली असे टिकावे तुझे नु माझे नाते असे देवाकडे प्रार्थना केली भीती वाटायला लागली मला वाटते कि हरवून बसेल तुला

 निसर्ग पाहता पाहता झाले मी निसर्गाच्या स्वाधिन विसरून घर परिवार रमले मी तुझ्या कुशीत मऊ आणि थंड तुझी कुशी जशी आहे आईची कुशी दूरवर गेले ,नाही भेटले मला कोणी भय नव्हते मला कारण मी तर होते तुझ्या कुशीत असे वाटते राहून जावे तुझ्या समेत दिर्घकाळ ..........

आयुष्यात काही नाती रक्तापलीकडली असतात जीवनाच्या या प्रवासमध्ये अशी नाती क्वचित भेटतात मनाच्या या समुद्रामधे वाळूपेक्षा मोतीच जास्त साठवले जातात अमावसेला नसलेला चंद्र पण गालातल्या गालात हसून मोकळा होतो तशीच ही नाती आपलेसे करून घेतात चंद्राला पण ईर्ष्या होईल अशी चंद्रापेक्षा पांढरे शुभ्र मन असलेली काही नाती जीवनात मिळतात                             

कविता सुचाव्या असे विषयच उरले नाही विषय सुचला तरी शब्द मात्र फुटत नाही             शब्द सुचला तर             अर्थ निघत नाही             नि अर्थ जुळला तर             भावना तश्याच कोरड्या ओलावा मिळतो तो फ़क्त आपुलकीचा मात्र ही आपुलकीच करणारे जीवनात भेटत नाही            भेटले तरी नाही त्या            आठवणी देऊन जातात            नि शेवटी काय            आयुष्यात फ़क्त आठवणीच राहतात